ලස්සන

මගේ ජීවිතය නැමැති චිත්‍රපට කතාව ලියන්නට පටන් ගෙන දවසක්වත් යන්නට පෙර මා ඇමතූ මිතුරියක ..”මරුනේ…ලස්සනයි” කීවාය. ඇය තවත් කියවනු නවතා, ‘ඒ ලස්සන’ කෙසේ හෝ නැතිකරගන්නට මා දැගලූ හැටි- මා දුක්විදි හැටි- මා තනිවම සටන් කල හැටි- කියන්නට සිතුනත් මා ලගින් ඇසුරු කල බොහෝ දෙනෙකු මා අතැර මට අවශ්‍යම වේලේ මා හුදකලා කරද්දී ලගින් සිටි අල්පයක් වූ අයගෙන් කෙනෙකු නිසා…”දිගටම ලියන්නං බලලා හොද නරක කියැන්නැයි” කියා නිහඩ වීමි.ජීවිතය ඒ අතින් කොයිතරම් සුන්දරද….එදා මේ මොන කරුමයක්දැයි දුක්වූ දේම අද මතක් කරන විටත් සුන්දරය…

Posted in Uncategorized | Leave a comment

අපේ ආච්චී ගැනම

අපේ ආච්චී ඉපද ඇත්තේ නුවර අස්ගිරියේ ලොකු පවුලකට දාවය. ඇගේ පැන්ෂන් කාඩ් එකේ තිබුනේ තනිකරම ලංසි නමකි. ඇගේ එක් මල්ලී කෙනෙකු අප දැනුම් තේරුම් කාලයේ, ජනප්‍රිය වේදිකා හා සිනමා අධ්‍යක්ෂකවරයෙකු විය. ඔහු කොළඹ වැඩ වලට ආ විට ආච්චී බැලීමට අපේ ගෙවල් වලද ආවේය. විජය කුමාරතුංග මෙන් උස මහත ලස්සන ඔහු අපට නම් ලෙන්ගතු නොවූයේය. කෙසේ වෙතත් එන හැම වෙලාවකම “බේකන් බිත්තර බටර්” වාගේ අති සුවිශේෂ කෑමක් ගෙනීමටද ඔහු අමතක නොකලත් ඒවා ආච්චිට නොළැබී කෙසග කොල්ලන් හා කෙල්ලන් ඩැහැගනු ඇතැයි වැනි හැගීමක් හැම වෙලාවේම තිබුණේය. ඔහු ගෙදරින් එලියට යන විට “අක්කා ඇට්ලීස්ට් කීප් ලිට්ල් ෆොර් යුවසෙල්ෆ්” කියා කිව්වේ මොන කුනුහරුපයක්දැයි එදා නොතේරුනත් අද නම් ආච්චී ඒ සියල්ල මට වැඩිපුර තියා සමානව බෙදුව බව නම් මට තාම මතකය. සමහර දවස්වල කොළඹ නාට්‍යයක් පෙන්වන දිනවල ඔය කී ‘මලයා’ ආවත් ආච්චී කිසිදිනක ගියා මතක නැත. ඒ වෙනුවට “පප්පාවත් මරාගත්තා තනි තීරනෙට වැඩ කරලා..දැන් මේ ගුබ්බෑයම දාලා එන්නවත් ඕනෑකමක් නැත” කියා ජම්බු රතු පාට මූනත් හදාගෙන තරහෙන් පිටව යන මලයා සුපුරුදු කාරණයක් විය. පසු කලෙක අම්මා කියූ පරිදි ආච්චී අපේ සීයා යාලු වී ආච්චීගේ තාත්තා නැතහොත් පප්පා සමග උරණව සියල්ල හැර දමා නුගේගොඩ පදිංචියට විත් තිබේ. තවමත් මා ලග ඇති සීයාගේ පිංතූරය සහිත මරණ දැන්වීමේ නලුවෙකු ඇත්තේය. මේ නලුවා සමග එදා යාලුවන්නට ආච්වීට දෙපාරක් සිතන්නට උවමනාවක් නම් නැතිවන්නට හේතුවක් නැත. අපට දැනුම් තේරුම් ඇති කාලයේ ආච්චීගේ දකුණු අතේ මහපටගිල්ලට උඩින් කුරුසයක් කොටා තිබිණි. එ කාලයේ කිසිවකු අනුමත නොකරන මේ පච්චා කුරුසය සීයාගෙන් හා බුද්දාගං කාරයන්ගෙන් ආච්චීව බේරා ගන්නට පප්පා විසින් කෙටී යැයි ඇය ලැජ්ජාවෙන් කියුවාය. අතට අත දෙන විට කුරුසය පෙනෙන ලෙස කෙටුවත් බඹා කෙටූ කෙටිල්ල නතරකරන්නට පප්පාට තියා සක්කරයාටවත් බැරි විය. එහෙත් ඒ සියල්ලට හරියන්නට පප්පා තඹයක දෙයක් ආච්චිට නොලැඹෙන ලෙස වැඩ සලසා තිබුනේය. ඒ නිසා ආච්චී කිසිදිනක නුවර පස් පාගන්නට නොගියාය. දළදා මාලිගේ ගැන, පෙරහර ගැන , පප්පා සමග ආලින්දයට වී හෙවිසි හඩ අසන මිහිරියාව ගැන ආදී බොහෝ දේ ගැන උපතින්ම කතෝලික වූ ආච්චී අපට කියාදුන් වාර අනන්තය..එහෙත් කිසිදා ඇය එහි නොගිය බව නම් මා දනිමි. ඒ හිතුවක්කාරකම ගැන මම තරම් සතුටු වන කෙනෙක් නැත්තේ මාද එවැනිම හිතුවක්කාරයෙකු බැවිනි..

Posted in Uncategorized | Leave a comment

අපේ ආච්චී

අපේ ආච්චී පිළිබද මට ඇත්තේ මහා හැගීමකි..එ මහා හැගීම ඇතිවන්නට නම් ඇය ගැන කෝටියක් දේ ලිවිය යුතුය. එහෙත් මේ ටයිප් කිරිල්ල මට මහා වදයකි. අඩුවක් තිබුනොත් කමා වෙත්වා…අපේ ආච්චි ඇත්තටම අපේ ආච්චිම වූවාය. ඇයට වැඩිමහල් ගැහැණු දරුවෙකුද මගේ අම්මාට බාල පිරිමි දරුවෙකු වූවත්, ඒ කිසිවෙකුගේ දරුවන් කෙරෙහී ඈ ලෙන්ගතු කමක් නොදැක්වූවාය. “උන්ට තියනවනේ ඇතිවෙන්න..මේ කෙල්ල ලමයි හතකුත් හදාගෙන අර බේබද්දත් එක්ක ජීවත් වෙන අමාරුව දන්නේ මංනේ..” කියමින් ඈ අප මත්තේම නැහුනාය. රජයේ කර්මාන්තශාලාවේ ෆෝමන් කෙනෙකු වූ සීයාගේ පැන්ෂන් පඩිය අප මත්තේම නැති කලාය…ඇගේ පැත්තේ පොහොසත් නෑදෑ පරපුර විටින් විට ඈ බලන්නට විත් අත මිට ගුලි කල සියල්ල අප වෙනුවෙන්ම වියදම් කලාය..අර කී බේබද්දාටද කිසිම තරහක් නැතිව ඉන් කීයක් හෝ දුන්නාය. “අම්මා තමයි විනේ..ඇයි අර මනුස්සයට තියන සොච්චමෙනුත් දුන්නේ..” කියා බැන වදින වාරයක් පාසා ආච්චීද පරල වෙයි. ” දැන් මමයි වැරදිකාරයා…ඔය මිනිහව පෙන්නලා ඕකවම ඕනේ කිව්වා..ලමයි හදන එකම නොකර ඒ මිනිහව හදා ගත්තනං අද උඹලා මෙතන දුක්විදින්නේ නෑනේ..”ඒ කෙසේ වෙතත් අම්මාද ආච්චීද අයෙත් එකතුවෙති. “අම්මා කෑවාද” කියා අපේ අම්මා ආච්චිගෙන් අසයි..උත්තරය එකය…”කොල්ලො ටික කෑවනං ඇති බං”. ඉන් පස්සේ ඒ දෙන්නා බඩේ මොකවත් නැතත් අතීත මතක ස්මරණය කරමින් “තොදොල්” වෙන හැටි මා කොතෙකුත් දැක තිබේ..සීයා පන පිටින් ගෙනා කකුලුවන් ගෙයි හතර පැත්තේ ගිය හැටි..ආනමාලු කැන ගෙනා පසු හතරවට ගෑනු ටික ගෙයි පිරෙන හැටි..කර්තකොලොම්බන් අඹ කූඩ පිටින් ගෙනා හැටි හා ආච්චිගේ මහගෙවල් තිබූ නුවර අස්ගිරියේ පෙලපත ගැන ඇස් ලොකුකරමින් කතා කරන හැටි මගේ එදා කුතුහලයට හේතු නොවූවත්..අද ඒ දෙන්නා ඒවා ගැන කතා කලේ බඩේ හිස්කම වසාගන්නට බව අද මට සිතේ…

Posted in Uncategorized | Leave a comment

අම්මා

තාත්තාට ඕනෑ නිසා මා බඩේ හුවාගෙන අම්මා බොහෝ දුක්විදි බව මට සමහර තැන්වලදී අම්මාම කියා තිබේ. ලමයෙකු බඩේ හිටියා කියා ලගම කීපදෙනෙකුගෙන් ඇරෙන්නට තාත්තාගෙන් පවා ඒ තරං දෙයක් සිදු නොවූ වග පසු කලෙක මටද පෙනී ගිය ක්‍රියා කලාපයෙන් තාත්තා පිලිබද ඒ තරම් හැගීමක් අදද මට උපදින්නේ නැත. ඒ කතා දිග් ගැහෙන නිසා පසුවට ලියමි. කෙසේ හෝ අවිස්සාවේල්ල පැත්තේ මහපාරෙන් ඇතුලේ හැතම්මයක් පමණ දුර සිට එකල අම්මාව බලාකියාගත් අම්මාගේ අම්මාද සමග හුලු අත්තතක්ද පත්තුකරගෙන මහකලුවරේ තාරපාරට ඇවිත් කුලියට වාහනයක් කතා කරගෙන කෙලින්ම කාසල් වීදියේ රෝහලට එන්නට තරම් අම්මා හිත හයිය ඇති ගැහැණියක් වීම නිසා උපන් ස්ථානය හද්දා පිටිසරක නොවී කොළඹ කාසල් වීදිය කියා ලියැවෙන්නට බලපෑවේය. අනෙක් කාරණය අම්මා අම්මාගේ අක්කා සහ මල්ලී යන තිදෙනාම කොළඹ නුගේගොඩ හැදී වැඩී ප්‍රසිද්ධ පාසල් වලට ගොස් හොදට කා බී සැපැවත් ජීවිත ගත කලේ බැවින් ඇයට අඩුම ගනනේ අපට දිය හැකිව තිබූ උප්පැන්න සහතිකයවත් හරිහමන් විදියට දෙන්නට තිබූ උවමනාව වන්නට ඇත. කෙසේ හෝ මා උපදින කාලයේ සිරිමාවෝ රජයේ බලපම් නිසා අම්මාගේ බඩ පුරවා ගන්නට කොස් දෙල් හා ගස්ලබු මහා පිටිවහලක් වූ බව මා අසා ඇත. ඒ කෙසේ වුවද මට අවුරුදු පහක් ගතවන තුරු ඇය මට දෙතනේ කිරි දුන්නේ අල බතල ගස්ලබු කා බව මා දැන සිටියානම් මා ඇගේ ඒ දිරාපත් දෙතනේ එල්ලෙන්නේ නැත. අද ඇයට කතා කරගැනිමට බැරි ස්නායූ දුර්වලතාවකින් පෙලෙයි..ඒ නිසා මට ඒවා මතක යැයි ඇයට කියන්නට බැරිය.මන්ද ඈ එවා මා මතක තබාගන්නවාට කැමැති නැත්තේය..”ඒවා ඒ කලයේ දෙවල්…ඒවා ගැන මතක් කිරීමෙන් ඔයටවත් මටවත් සෙතක් වෙන්නේ නැහැනේ..මේ දැන් තියෙන හොද දේවල් ගැන හිතමු නේද..” කියා වෙනදා මෙන් කියන්නට බැරිකම නිසා ඇය කදුලු නගමින් හඩනු බලන්නට මට බැරිකමය…

Posted in Uncategorized | Leave a comment

වැදගත්ම නැති ඔක්තෝබරය…

ජීවිතයේ සමහර තැන්වලදී දැනෙන එක්තරා හැගීමක් ඇත්තේය. ඒ හැගීම කුමක් කියා දැයි මා හරියාකාරව දන්නේ නැත. එහෙත් ඒ හැගීම දුක සතුට මිශ්‍ර කුමක්දෝ නොදන්නා අතීත කාමයක් බව නම් දැනේ. මේ වෙලාවේ දැනෙන සිතිවිල්ල නම් මා කුමක් හෝ ලිවිය යුතු බවයි. මට ඒ සැනෙන් හිතට දැනුනේ මගේ ජිවිතයයි..ජීවිත අත්දැකීමයි…මගේ ජීවිතය විවිධාප්‍රකාර කෑලි ඇමුණූ (-කොමඩි, සිරා, ක්ලැසික් ..කොමර්ෂල්..ආදී නනාප්‍රකාර අවුල් සහගත) චිත්‍රපටයක් වැනිය…ඒ චිත්‍රපටයට කිසිවෙකු අකමැති වුවද විශේෂයෙන් ඒ ඒ වෙලාවට මා කොහෙත්ම අකමැති වුවද අමුතු වැඩකෑලි සිදුවූ මගේ චිත්‍රපටයයි. කිසිවෙකු මේ බ්ලොග් රචනාව කියවන්නේ නැති වුවද මගේ අර කලින්ම කී අමුතු හැගීම අනුව අද සිට ලියමි..

Posted in Uncategorized | 3 Comments

මහත්තුරු රජවීම….

90 දශකයේ දකුණු දිග තිස්සමහරාමයේ අමදූව සුන්දර වෙරල කොනක යාල හෝටලයේ වැඩ කරන කාලයේ මට හමුවූ ප්‍රසිද්ධ අමුත්තන් අතර මතක් කරන්නටවත් අකමැති කොටසක්ද ඉතා හොද මනුස්ස වර්ගයක්ද වූයේය. ඉන් “මනුස්ස” වර්ගයට පසුකලෙක රටේ ජනපතිවරයා වී, මහා ලොකු ගමනක්, අපත බාලයන් නිසා නැති කරගත් මහින්ද රාජපක්ෂ මහත්තයාද…කවුරු මොනවා කීවද අලි ඇත්තු ගැන මෙන්ම නයි මුගටි ගැනද අනුකම්පාවක් ඇති සජිත් ප්‍රේමදාසද වූයේය. මෙ මිනිසුන් තුල නිසගයෙන් පැන නගින දේශපාලන නුවණ නම් කපටිකම ඇරෙන්නට ඉක්මනින් උණුවන හදවතක්ද තිබිණි.. මහින්ද රාජපක්ෂ මට මතකයේ ඇත්තේම නිල් පැහැති බතික් සරම හා බොහෝවිට පපුව පෙනෙන්නට අදින ලා පැහැති කපු කමිසය නිසාවෙනි. වෙරළ සමීපයේම සුදුවැල්ලෙන් පැමිණ පොකිරිස්සන් අල්ලන ධීවර වාඩියක් තිබූ අතර පොල් අතු වාඩිය හෝටලයයෙන් වෙන්කර දඩුවැටක් ගසා තිබුනද හෝටලයට මනස්කාන්ත දර්ශනයක් එකතු කොටදුන්නේය… හෝටලය පටන් ගත් තැනම වෙරළේ සිට මීටර දහයකට වඩා වැඩි නැති පොල්කොට පුටුවක ඉදගෙන තොරතෝන්චියක් නැතිව ආගිය කතා කරන මහින්ද මහත්තයා නොවරදාවම අඩියක් ගහන්නට පෙර මල්ලිලා එහෙනන් වැඩ ඉවරවෙලා ගන්ටැයි කියා එවන පොල් බාගේ අපේ ගල් බෝතලයක් සමග එකතු වූ විට පහුවෙනිදා සිකුරිටි සරත්ගේ අදෝනාව ඇහෙනතෙක්ම නිදාගන්නට බෙහෙතක් බදුය. උදේ පහේ සිට රෑ එකොළහ දොලහ වනතුරු එකදිගට මැරීගෙන වැඩ කරන අපට සමහර දාට මහින්ද මහත්තයාගේ බාගෙට අමතරව සිගරට් දෙක තුනක්ද එදත් ඔහු වටේ සිටි ඔහුට වඩා ලොකු සීන් දැමූ ගෝලබාලයෙකුගෙන් ලැබේ. මේ කතා බොහෝ දිග දුර යන අතර අපත බාලයෝ එදත් අද මෙන්ම මහින්ද මහත්තයා පොඩිදෙකටත් උසිගැන්වූයේය. මට හොදට මතක ඇති දිනෙක දූව වෙරළේ සුදුවැල්ලේ මාලුවාඩියේ පදම වැඩිවූ හතරපස් දෙනෙකු කියූ කතාවක් මහින්ද මහත්තයාගේ උදහසට ලක්වූ කතාවක් පැතිරී ගොස් තිබුණු අතර ..එදින අනිවාරයෙන් මහින්ද මහත්තයා අපේ හෝටලයට එන බවද ජෝගියක් දැකගන්නටද හැකි බවද කසුකුසුවක් තිබිණ. අපේ ලැහැස්තිය පොල් බාගේද බී..සිගරට් එකක් ඇදගෙන මේ අලුත්ම ජෝගිය නැරඹීමටය.කිව්වා මෙන්ම මහින්ද මහත්තයා ආයේය..ගෝලයෝද ආයේය…ඒ එක්කම අපේ බාගේද ආයේය…තවත් ටිකකින් දූවේ වාඩියේ සිට දෙන්නෙක්ද ආයේය…ටික වෙලාවකින් දෙන්නාම මොන මොනවාදෝ කියව කියවා සිට මහින්ද මහ්ත්තයාට ස්තූතිකොට යන්නට ගියේය. අරුමයකි අප බලාපොරොත්තු වූ කිසිම ගතියක් නැත…වැඩේ කොට උඩය. අන්තිමේ අපේ අවසාන බලාපොරොත්තුව වූ සිගරට් දෙකත් රැගෙන කෙනෙකු ආවේය…

‘මොකෝ උනේ..’

‘මොනා වෙන්ඩද බං..ඌ රස්සාවක් ඉල්ලලා හොයලා දෙන්නං කියද්දි මූ දෙකක් දාගෙන අපේ මහත්තයට බැනලා…අද ආවාම අපිත් හිතුවෙ කනේ පාරක් ගහයි කියල ඒත් අපේ මහත්තයා මුට එන්ඩ කියල ලියුමක් දුන්නනේ ගිහින් කාවද හම්බවෙන්ඩ කියල…’

‘දෙන්ඩ තිබ්බේ කන පැලෙන්ඩ ..අපි චණ්ඩි වූයෙමු..’

‘අපිත් කිව්ව බං..මහත්තයා කියන්නෙ….- ඔහොම තමයි බං දේසපාලනේ කරනකොට ඉවසන්ඩ වෙනවා..උගෙත් හිතේ දුකක් තියෙන්ඩ ඇතිනේ..මැරීගෙන මටමනෙ බං ඔකුව්වො වැඩ කරේ…’

එදා මහින්ද “මහත්තයාව” පහුකලෙක මහින්ද “රජතුමා” විසින් මරාදැමුයේ ඇයි කියා අදත් මට පොල් බාගයක් දුටු විට මතක් වෙයි.
by 47

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ඔරිජිනල් කොපිය…

පහේ ශිෂ්යත්ව විභාගයට කලින් දවසක සිංහල පන්තිය බාර ගුරුතුමිය මගේ සුන්දර ලංකාව මාතෘකා කොට රචනාවක් ලියන ලෙස “අණ “ කළාය. (අදටත් මගේ සිංහලේ ගතයුත්තක් නැත) එදාද ඇය වෙනදා මෙන් නොව නව තාලයේ රචනාවක් ලියන ලෙස අණ කලේ අද මෙන් පාඩම් වැඩ කරවාගන්නට වදින්නට සිදුව තිබෙන කාලයක් එදා නොතිබුණු නිසා බව සිතමි. ඒ කාලයේ ඉස්කෝලයෙන් පස්සා පැලෙන්නට ගුටිකා හිතේ අමාරුව ගෙදර අවුත් අම්මාට කීවද ..හිස අතගා- ආදරෙන් වැරද්ද කියා දී – බඩ පිරෙන්නට බතුත් කවා හැරෙන තැපෑලෙන් තාත්තගේ වේවැලට කෙලම කියූ පසු දෙපාරක් එකම පස්සට ගුටිකන්නට වෙන එක අතිශය සාමාන්ය සිදුවීමකි. කෙසේ වෙතත් ඒ බයටත් ලිවීමට පොඩ්ඩක් වෙන්න තිබූ ආසාව නිසාත් නිදිමරාගෙන අලුත් වචන සොයාගෙන රචනාව සම්පූර්ණ කරගත්තත් පොත බැලූ සැණින් සිංහල පොත මා වෙතටම උඩින්ම පාවී ආවේය..
“ අලුත් දෙයක් කරගෙන එන්නට කිව්වා විතරයි කොහෙන් හරි කාගේ හරි රචනාවක් කොපි කරගෙන ආවා නේද…මේ වයසෙදිම ඔහොම නං මුං ලොකු වෙනකොට කොහෙන් නතරවෙයිද…”
.ඝෝරනාඩුවට අමතරව රචනාවටද බින්දුවකි. හිතේ දුක බින්දු බින්දු කඩාහැලෙන්නේ කම්මුල් පොගවාගෙනය..
“.වහාම හෙට තමන්ගේ රචනාවක් ලියාගෙන එනවා…”
කුමක් කරන්නද පන්තියේ සියලුම දෙනා පිළිගත්තද එතුමියට වගක් නැත. පහුවෙනිදා මිහිර පත්තරේ පලකොට තිබූ මට වඩා උසස් පන්තියක ලමයෙකුගේ රචනාවක් එයාකාරයෙන්ම කොපි කලෙමි.
“බලන්න පුතේ කොයි තරන් ලස්සනද…තමන් දන්න විදියට ලිව්වාම…මේකෙත් අඩුපාඩු තියෙනවා එත් වැරද්ද පිළිඅරගෙන වැරද්ද හදාගත්ත එකට ඔයාට මම ලකුණු ඔක්කොම දෙනවා…”
ඇය මගේ හිස අතගෑවාය..
පහුවෙනි සතියක මගේ “ඔරිජිනල්” රචනාව මිහිරේ “හයිලයිට්” වී පලවී තිබුනේ ඒ මගේ පුවත්පතක පලවූ ප්රථම ලියැවිල්ල වී සිතට “මිහිරක්” ගෙන එමිනි….

Posted in Uncategorized | Leave a comment