ගමේ ආච්චී

අපේ තාත්තාගේ අම්මා අප දකින කාලේ වනවිටත් බොහෝ වයසට ගොස් සිටියාය. රෙද්ද හැට්ටය ඇදි ඇය වචනයේ පරිසමාප්තයෙන්ම ගැමි ගැහැනියක් වූවාය. ඇයට කට පිරෙන්නට හිනාවක් තිබිණි. එහෙත් ඇයට එතරම් ලස්සන දත් දෙපලක් තිබුනේ කෙසේදැයි කියන්නට මට ඒ තරම් තෙරුමක් තිබුනේ නැත. එහෙත් එක්තරා දවසක කරවල හොද්දක් උයද්දී ගැලවී වැටුණු කෘතිම දත් ඇන්දක් අපේ පවුලේ කෙනෙකුට හමුවූ හැටි මට ඇසීමෙන් පසු මම ඇගේ සිනහව හදුනාගත්තෙමි. මට මතක හැටියට ඈ මහා හයියෙන් හිනාවෙයි. තාත්තාගේ පවුලේ ඒ අම්මා සහ තාත්තාගේ නංගිලා දෙන්නාම අපව ඇමතූයේ එක්කෝ මහත්තයෝ නැත්නම් මගේ අක්කලා තිදෙනාව නෝනේ යනුවෙනි. එයට හේතුව මම නොදනිමි. එහෙත් ඔවුන් අපට ඇත්තටම එසේ ආදරය කල බව නම් සැකයක් නැත. කෙසේ හෝ මේ ආච්චී අපේ තාත්තාගේ කුඩම්මා වූවාය. නමුත් ඇය ඇගේ දරුවන් දෙදෙනා වූ තාත්තාගේ නංගිලා දෙන්නාට වඩා බොහෝ සෙයින් ආදරය කල බව මම හොදින් දනිමි. ඒ දවස්වල තාත්තා වැසිකිළි ගියත් ආච්චී නැන්දලාට කෑගසන හැටි මට ඇහී තිබේ. ” කෝ අර ලැට් එකේ වතුර පිරෙව්වද…උඹල ඒක හෝදලද තියෙන්න..ඕං අය්යා යන්ඩ හදන්නේ…පලයල්ලා ..වතුර තියනවද බලපල්ලා…” නැන්දලාද මොන වැඩක හිටියත් දුවන් මම දැක තිබේ. එහෙම ආදරයක් ගෞරවයක් අපේ තාත්තාට ලැබුනේ ඇයිදැයි කියන්නට මම කිසිදිනක කාගෙන් හෝ අසා නැත. ඒ ගෞරවයත් ලක්ෂ දහයක ස්වීප් එකක් නිසා නැතිකරගත් කතාවක් පසු කලෙක මා දැනගත්තෙමි. සල්ලි නිසා එහෙම දේවල් වෙයි.. ඒ කතාව පසුව ලියමි. ගමේ ආච්චී මටද විශේෂ ආදරයක් දැක්වූවාය. මට ගස් නගින්නට ඉගැන්වුයේ මේ කී ආච්චීය .. සීයාගේ ගෙට පිටුපස්සේ අති විසාල “ගඩුගුඩා” ගහක් තිබිණ. මේ ගහ බදන්නට බැරි තරමේ ගහකි. මාස තුනකට වරක්වත් අපි සීයාගේ මහගෙදර එන තෙක් මේ ගහ වටේ අනින හරකෙක් බැද තිබේ..නැත්නම් කටු අකුල් හේත්තු කර තිබේ. මහත්තරු එනතෙක් ආච්චී මේ ගහ රකින්නේය..ගෙට ඉදිරිපස තුන්සියහැටපහ දවසම ගෙඩි එන නමිනං ගහක් තිබේ..එහිද උරුමකරුවෝ අපිය.. ගෝනි ගැටගගහා සීයා එවා රකින්නේ අපටය.කෙසේ හෝ අප ආ පසු ආච්චී මට ගඩුගුඩා ගහට නගින හැටි කියා දෙන්නීය. පොල්පිති හරක් කෙලින් අතට ඔලුව තියෙන විදියට කපා තිබේ. මේ පොල්පිති ඉණිමග අඩියෙන් ඩිය දිගු වන සේ කෙලින් ගඩුගුඩා ගහට හේත්තු කොට තිබේ. ඉන් ගහට ගොඩවීම ලෙහෙසිය. ඉන්පසුව ආච්චි අම්මාගෙන් උපදේසයකි..” මහත්තයෝ හයිය අත්තක් අල්ලගෙන පල්ලෑහින් තියෙන පොඩි අතු හයියදැයි බලන්ඩ කකුලෙන් ඇනලා බලන්ඩ ඕනෑ…හයිය නං මහත්තයෝ ඉලාස්ටික් වගේ නැමෙයි. ඕං එහෙමනං හයිය අත්ත අතාරිමු…” සමහර හයිය අතු ගහන ගහන වාරයක් පාසා නැමී දිගහැරෙනු මිස ජිරි බිරි ගා බිදෙන්නේ නැත.(කෙසේ වෙතත් ඈ මට ඉතාම ලෙහෙසියෙන් කියා දුන් ඒ ජීවන පාඩම මට මගේ, ජීවීතයට එකතු කරගන්නට මට බොහෝ කාලයක් ගියේය.) ඇගේ උපදේස නිසා අතපය නොකැඩී රස බේරෙන “තඩි සයිස් ” ගඩුගුඩා රිකිල්ලකම රස බලන්නෙමි. ගඩුගුඩා ගැන විස්තර කරන්නට මගේ කැමැත්තක් නැත. ඒවා දන්නා අය දනිති. අපේ ආගමනය සමග වටේ කොල්ලෝ කෙල්ලෝ බුරුත්තම එති. එවිට ආච්චි අම්මා පරල වෙයි..” යකෝ මහත්තුරු ආවා විතරයි..ඇයි තොපිට සාගතේද….පලයව් යන්ඩ…පස්සේ වරෙව්…” ගහේ උන් ඔක්කොටම ඇතිවෙන්නට තිබුනත් ඊට ඉඩක් නැත. එහෙත් ගහෙන් බහින විට මම ගඩුගුඩා ඉති කිහිපයක්ම ගෙන උන් හොයා යමි. ගඩු ගුඩා දෙන්නේ ආදර‍යට නොව සෙල්ලමට හෝ උන් මා නාන්නට හා සෙල්ලමට යන දවසක බන්ට් එකෙන් පහලට තල්ලු කරාවිද යන බයටය.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to ගමේ ආච්චී

  1. බයයිද පොඩිකාලේ

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s