ගමේ පන්සල් දෙකක් තිබුණේ මුත් අපි වඩාත් ප්‍රියකලේ පොඩි පන්සල ලෙස හදින්වූ එකල අලුතෙන් පටන් ගත් පන්සලට යන්නටය. මහ පන්සල විසාල එකක් විය. එහි ඉඩම් වපසරියට බොහෝ දේ අයත්ව තිබුනේය. එහි එක් ඉමක් අපේ සීයාගේ වත්ත කොනකටත් ඈදී තිබිණි. එහෙත් ඒ පොල් දෙල් කොස් වලින් ගමේ අයට ලැබුණු දෙයක් නැත. ඒවා ආරක්ෂාවට සිවුරු බැද සාංගික කොට තිබෙනු මට මතකය. එහෙත් ඒ ගැන කතා කරන්නට කිසිවෙකුද ඉදිරිපත් වූයේ නැත. පන්සලේ කදු ගැටයක් මත කලින් අපවත් වූ හාමුදුරුවරුන්ගේ සිරුරු මිහිදන් කල කුඩා චෛත්‍ය වැනි මහා භයංකාර වැස්සට අව්වට වේලී අලුපැහැ ගැන්වූ අදුරු ගුප්ත ඉදිකිරීම් මා ඇතුලු ගමේ කොල්ලන් බය කර තිබුනේය. වැඩිහිටියන් සියලු දෙනම පාහේ මේ මහ පන්සලට ගියේ යන්නන් වාලේ බව අදද මට මතකය. ඊට හේතුව කුල ප්‍රශ්නය, දේපල, ආදායම් බලපෑ බව මට ඒ කාලයේ තේරුම් ගියේ නැතත් ඒ අදුරු ගුප්ත පන්සලට මම ඇලුම් නොකෙලෙමි. අලුත් පන්සල ඊට හාත්පසින්ම වෙනස් තැනක් විය. හාමුදුරුවෝ අපට දුරස්ථ නොවූහ. පන්සලේ සීමාවේ හැම දේකම අපේ අත්දකීමක් තිබිණ. අරලිය ගසක මලක් ආවිට ” ඒ මම හිටවාපු ගහේ මල් ” යැයි කියන්නට කෙනෙක් ඉදිරිපත් වෙයි. තව කෙනෙක් ” බලපං ඔය ආවාසේ බිත්ති බදිනකොට මමයි වැලි ඇද්දේ..” කියා ආඩම්බර වෙති. පන්සලේ මට මතක ඇති කාලයේ හිටියේ දෙනමකි. ඉන් ලොකු හාමුදුරුවෝ මටනම් අමුතු ගති ඇත්තෙකු විය. ” මල් ගස් නං ඕන තරන් තියෙන්නෙ ලමයෝ..නරකද අඹ ගහක් ජම්බු ගහක් ගස්ල්බු ගහක් හිටෙව්වොත්…” මල් ගස් අනුන්ගේ ගෙවල් වලින් උදුරාගෙන එන විට හාමුදුරුවන් අසයි. කෙල්ලන් ඇඹරෙත්ම ..හා හා ඔන්න ඔය වැට දිගට හිටවන්නකො එහෙනං ..හැබැයි පලතුරු ගහක් වැව්වා නං මල් ගස් වලට වගේ සමනල්ලු මී මැස්සෝ විතරක් නෙමෙයි කුරුල්ලොත් එයි. කූඩුත් හදයි..පැටවුනුත් හදයි.. ” කියා මද සිනාවක් පාති. අපි එදා සිට පළතුරු සිටෙව්වෙමු. මගේ ප්‍රියතම පළතුර වූ ගස්ලබු හිටවා, ඵල ආ පසු ඉදුනු ගස්ලබු ගෙඩිද ගෙන මහා උජාරුවෙන් ලොකු හාමුදුරුවන් වෙත ගොස් පූජා කලෙමු. හාමුදුරුවො අද කාලේ ඇමති කෙනෙකු සයිස් එකට අප පිළිගනිති. ඉදගන්නටත් දෙති. ” අගෙයි..බොහොම අගෙයි..මෙතන තියන එක ගෙඩියක් කපලා..පුන්චි කෑල්ලක් බුද්ධපූජාවට වෙන් කරන්ඩ…අනික් ලොකු කෑල්ල බාගයක් පොඩි හාමුදුරුවන්ට දෙන්ඩ..ඉතිරි බාගේ අඹගහේ කුරුපාවෙන් තියන්ඩ. අනික් ගෙඩි ඔය ලමයි ඕන විදියකට බෙදාගන්ඩ. යන ගමන් ගහ ලගට ගිහින් ගහ අතගාල පින් දීලා යන්ඩ..” මා බලාපොරොත්තු වූයේ ගෙඩි සියල්ලම ආවාසගෙට දන් දෙන්නට හා ඉන් මහා පින් සම්භාරයක් එකතු කරගන්නටය. එහෙම එකක් නැත. හාමුදුරුවන් කී සියල්ල කර පසු පන්සලෙන් එනවිට අඹගහේ ලේන්නු රොත්තක් ගස්ලබු බෑයට වහවැටී සිටිනු මට මහා සතුටක් ගෙන ආයෙය. එහෙත් ගස්ලබු ගහට වදින්නට තරං ඉස්පාසු සිතක් මට එදා තිබුනේ නැත.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to

  1. තල්දුවෙද

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s