විස්කිරින්ඤා

ඇත්තෙන්ම ගම කෙතරම් සුන්දරද…අදද කොහේ හෝ ඈත පලාතක හරිත බිම් කඩක් ඔස්සේ නෙත දිවෙන හැම විටම මට ගම මතක් වෙයි. ඇල පාරවල්..ඝන කැලෑ…ගස් ගෙඩි…මඩකරියන්..ලූල් මාළු …සාරි ගප්පි..බන්ට් එක ටයර් පැදිලි ඕවා මේවා ඇතුලත් දිගුම දිගු සිහිනයක් බදු ගම මට මතක් වෙයි. ඒ සුන්දරකම යටින් දිවෙන කටුක කම මතක් වෙයි. ඒ අතරේ ගමේ අපේ අතීත කතා මතක් වෙයි. ඒවා කටුක වුවත් කොයිතරම් සුන්දරද..මම දෙකේ පන්තියේදී විතර තාත්තාට රැකියාව අහිමිව තිබුනේය. ඒ කාලයේ තාත්තා වැඩිපුරම බිව් කාලයයි. තාත්තාගේ රැකියාවේ තාත්තා විසින් පිහිටුවූ වාර්තාවක් තිබේ. අවුරුදු විසිහතක් හෝ අටක සේවා කාලයෙන් තාත්තා හිටියේම දඩුවම් නිවාඩු ලබමිනි. ඒ හැම කාලයකම තාත්තා වැඩිපුර බිව්වේ හිතේ දුකට වෙන්නට ඇති කියා මම මගේ හිතට බලකරමින් සිටිමි. කෙසේ හෝ මේ කතාව තාත්තා ගැන නොව. එහෙම කාලයක අපව කබලෙන් ලිපට වැටුනේය..එහෙම වෙලාවක අපි එකිනෙකා බදාගෙන පැදුරුවල බඩවල් යටකරගෙන නිදාගත්තෙමු. බඩගිනි වැඩිම වූ වෙලාවට අම්මාගෙන් කන්නට ඉල්ලුවෙමු. තාත්තා මහරෑ දෙගොඩහරියේ කෙලින් සිටින්නට බැරි තරමට බී මේ කිසිවක් නොදන්නා මෙන් නිදියාගෙන සිටිද්දී අප අම්මා පස්සෙන් ගියෙමු. තාත්තාගෙන් කන්නට ඉල්ලන්නට බැරි මොකොක්දෝ ගුප්ත බයක් අප හැමෝටම තිබිණි. එහෙම බයක් නැතුව හිටි ලොකු අය්යා එකල කාගේ හෝ ගෙදරක නැතිනම් පන්සලක නතර වී සිති බව මම අසා තිබේ. කෙසේ හෝ අම්මා රස්සාවකට ගියාය. කලිසං ඇදි මහත්තයෙක් දවල් දහය දොලහා වන තුරු නිදියාගෙන ‘බීමත’ නැති කරගන්නට දහදුකක් විදිද්දී අම්මා එකල ගමේ පාලම හදන තැන පස් කපන්නට ගියාය. මගේ මතකයේ එක කොනක අම්මා පස් පිරවූ කූඩයක් ගෙන අඩක් ගං වතුරෙන් පෙගීගෙන පස් අදිනා රූපයක් තිබේ. ඒ රූපය දකින හැම විටම අවුරුදු හතක විතර කොල්ලෙකු ඒ කුඩා ගොඩනැගිල්ලක් ඉදිරිපිට තව හතලිහක් පනහක් පිටුපස්සෙන් පෝලිමක කල්මරමින් ඉන්නා හැටි මතක් වෙයි. මේ පස් කැපිල්ලට ඉතා සුලු මුදලක්ද…හාල් පරිප්පු සීනී ඇතුලත් බඩු මල්ලක්ද තිබුනේය. මුදල් පස් කැපිල්ලෙන් පසු හවසම ලැබෙන අතර..බඩු මල්ල ගැනීමට අම්මා එනතුරු පෝලිමේ තැනක් අල්ලා ගත යුතුය. නැත්නම් උයා පිහා කනවිට රෑ වන්නේය. මේ පෝලිමේ හැම විටම තැන අල්ලාගන්නේ මාය. අම්මා ඇගපත හෝදාගෙන එනවිට දෙවනි අයියා එක්කාගෙන එයි …මා පොඩි නිසාද දුර්වල නිසාද බඩු මල්ල උස්සාගෙන දෙවනි අය්යා බඩුමල්ල උස්සාගෙන යයි. අම්මා ඒ එනවිට විස්කිරින්ඤා අරන් එයි. මම පෝලිමේ හිටිය එක ගැන ලැබෙන සන්තෝසම එයය. ඉතින් අපි අම්මා පිටුපසින් ගෙදර යන්නෙමු …හැකිනම් සිතෙන් මවාගන්නට මේ කියවන ඔබට හුරුබුහුටි චිත්‍රයක් මවා ගත හැකිය. අම්මා සාරිය ඇන්දාය සෙරෙප්පු දැම්මාය ඇය එක අතක එලවළු දෙකක් දැමූ බෑගයක් ගෙන ඉදිරියෙනි. තවත් කලු කොල්ලෙකු හාල් සීනී පරිප්පු පිරවූ ගෝනි බාගයක් කරේ දාගෙන ඒ පිටුපසිනි…ඔහුට වත් ඉන් පිටුපසින් එන තලෙළු කොලුවාටත් සෙරෙප්පු නැත. ඒ පසුපසින්ම එන තලෙළු කොලුවාගේ අතේ ‘හතර මහා නිධානය’ නම් වූ විස්කිරින්ඤාවකි…ඔහුගේ සිනාව ඔබට හිතාගන්නට පුලුවන්ද?

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to විස්කිරින්ඤා

  1. අපේ තාත්තගෙ රෙකෝඩ් එක කඩලා

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s