නුගේගොඩ

ගමේ ජිවිතය පිළිබද මගේ මතකය බොහෝ අඩුය, ඊට හේතුව මගේ ජීවිතයේ විවිධාකාර පෙරළි සිදුවූයේ ගමෙන් පැමිණ නුගේගොඩ පදිංචියට හා එහිම පාසල් දෙකකට යාමට සිදුවීමෙන් මට හමුවූ මිතුරන් බොහෝදෙනෙකු නිසාවෙනි. ඒ නිසා ගමේ සිදුවූ සමහර දේ මට දැන්ම සිහි‍යට නො එතත් පසුව මතක් වූ විට ලියන්නට කල්පනා කොට සිටිමි. ගමේ සිදුවූ දේවල් එහෙන් මෙහෙන් පටලැලි සහගත ලෙස මතක් වන අවස්ථාද ව අතර තිබේ. වරක් අප කුලී ගෙදරක ඉදිද්දී තාත්තාගේ යාලුවෙකු රඹුටන් වාරයක රඹුටන් කූඩා තොගයක් කොළඹ රැගෙන යන තෙක් අපේ ගෙදර ඉස්තෝප්පුවේ තියා ගියා මට මතකය. රඹුටන් කූඩා අරන් යන්නට ආ ලොරියේම අම්මා මා රැගෙන දොස්තර කෙනෙකු වෙත ගියාය. මා කොයිතරම් රඹුටන් කෑවේද කියතහොත් මට හැදුනේ බඩේ අමාරුවක්දැයි කීමට පවා නොහැකි ලෙස මා මත්වී සිටියේය. තවත් වරෙක දෙවැනි අය්යා පොල් අතු කිහිපයක් සෙවිළි කල කුඩා සිල්ලර කඩයක් දැමුවා මට මතකය. එය සෙල්ලම් කඩයක් නොව ඇත්තටම ගනුදෙණු කල කඩ පොඩ්ඩක් විය. මගේ මතකය හරිනම් මෙහි තිබුනේ අය්යා විසින්ම හැදූ ‘පකඩ’ බෝතලයක් හා ගමේ කෙසෙල්කැනකුත් බුලත් හෝ කංකුන් මිටි දෙක තුනක් පමණි. පකඩ නම් අය්යා විසින්ම මිරිස් කැබැළි, පාන් පිටි , ලුණු මිශ්රි කොට තෙලේ බැදගත් ‘බයිට්’ එකකි. ඒ පකඩ බෝතලයෙන් මා නොසිටින්නට අය්යා හොද ලාබයක් ගන්නට තිබිණි. එහෙත් මා මොකක් හෝ දහංගැටයක් යොදා පකඩ බෝතලය හිස්කලෙමි. එකල මට හොරකමක් හෝ නොදැනෙන්නට කරගන්නට බැරි බව කියමින් අය්යා මට ‘මොලේ පෑදෙන්නට’ ටොකු ඇන්නේය. අදත් මා මේවා මතක් කරන්නේ සතුටෙනි. එහෙත් එදත් අදත් මට ඉවසාගත නොහැකි එකම දේ ගුටියයි. ගුටියක් වදින හැම පාරකම කොහේදෝ සිටින යකෙක් මගේ ඔලුවට එයි. මා පෙරලා අය්යාට ගලකින් හෝ ගසා මගේ වාඩුව ගත්තෙමි. නුගේගොඩදී මේ අය්යාම මට අරියාදුවක් කල වෙලේ මිටියකින් නලලට ගැහුවා මතකය. අක්කලාට බිම දාගෙන ගුටි දුන්නේ මට අරියාදු කල විටකදීය. අන්තිමේ මැදපෙරදිග සේවය කරද්දී මගෙම ‘ගොන් ‘ වැඩකට ලොකු අය්යා මට බැන අඩද්දී ඉවසාගෙන සිටියත් මගේ මේ ‘කුපාඩි ඉවසීම’ අය්යාගේ සීමාව ඉක්මවා ගියෙන් මට කම්මුල් පහරක් ගැසුවේය. අර කී යක්සයා කොහෙදෝ සිට විත් අය්යාගේ මුහුණ හරහා මිට මොලවා පහරදුන්නේය. එදා මේවා ජීවිතය වෙනස් කරවන සුලු වුවත් අද හීන් සතුටක් ගෙනදෙයි. කෙසේ හෝ ගමේ ඉස්කෝලයෙන් අස්වී අප නුගේගොඩට ආවෙමු. ඒ ආ විදිය පිළිබද මට මතකයක් ඇත්තේම නැත. අප ආවේ ලොකු අම්මා පදිංචිව සිටි අම්මලාගේ මහගෙදරටය. නුගේගොඩ හයිලෙවල් පාරේ ඉරිදාපොළ ඉදිරිපසම පල්ලමකට වෙන්නට තිබූ මහගෙදර ඉඩමේ බාගයක් තාත්තා විකුණා දමා තිබුණේය. එය අයිතිකරගත් අය ඉඩම බෙදෙන්නට වැටක් ගසා වෙන්කොත තිබුනද ගෙයි මැදින් ඔවුන්ගේ කොටස වෙන්කොට තිබුනේ නැත.ඒ නිසා ලොකු අම්මා ඉස්තෝප්පුව, සාලය හා කාමර දෙකක් කුස්සියක් අපට වෙන්කර දුන්නාය. ඇය එක කාමරයක් හා පිටුපසින් ඈදා ගත් කුඩා කුස්සියක් සමග බාප්පා හා දියණිය සමග විසුවාය. ඇය හා අප වෙන්කෙරුනේ අපේ සාලයේ දොරකිනි. මේ දොර ඔවුන්ගේ පැත්තෙන් යතුරු ලා වසා තිබුණේය. එකල ලොකු අම්මා අපෙන් කුලියක් කියා ගත්තේ රුපියල් සියයක් හෝ ඊට අඩු ගනනකි. සමහර මාස වල කුලිය පරක්කු වූ විට ලොකු අම්මා පරල වන්නීය. එහෙත් ඒ ක්ෂනයෙන්ම ඇගේ හිත තම සහෝදරිය වෙනුවෙන් උනු වන්නීය. අම්මා එහෙන් මෙහෙන් එකතු කරදෙන කුලියට වඩා, අම්මා ලොකු අම්මාගෙන් ඉල්ලාගන්නා අතමාරු වල වටිනාකම වැඩිය. ඒවාද ගනු මිස දෙණු නොවේ. අපේ සාලයේ පුටු වර්ග දෙක තුනක්ද එක මේසයක්ද තිබූ අතර මේ මේසය යට මා අම්මා සහ අක්කලා සමගද, මේසය උඩ අය්යලා දෙදෙනෙක්ද නිදාගත්තේය. මේ ගෙදර තිබූ එකම පහසුකම විදුලිබලයයි. මේ විදුලිබලය මට එදා මැජික් වන් විය. දෙකේ පන්තියෙන් සමත්වී තුනේ පන්තියට ආ මට රවුම් කලු පැහැති ස්විචය එබූ සැනින් පරාලයට උඩින් පත්තු වී එන මේ බල්බය අරුමයක් විය. ඒ අරුම බල්බ පිච්චී ගියවිට අම්මා ගෙනෙන අලුත් බල්බය දමන්නට සමත් කෙනෙකුට හිටියේ දෙවැනි අය්යා පමණි. ඔහු එවන් වැඩවල දක්ෂයෙකු විය. ඒ හැම වාරයකම මටත් එවැනි දේ කිරීමට ඕනෑ කමක් තිබුනද මගේ ‘පොඩි කම’ ඊට හරස් විය. ‘හ හා කරන්ට් එක්ක සෙල්ලං නෑ ” අම්මා කෑගැසුවේය. එහෙත් ඒදත් මා අම්මා කියන දේ අහැවේ නැත. කුඩා කෝටු කැබැල්ලක් ගෙන අප නිදාගන්නා මේසයට යට ඇති රවුම් හැඩති , අම්මා , ප්ලග් එක ‘ යැයි කියූ සිදුරු අතරේ තද කලෙමි. කිසිත් වෙනසක් නැත. මා දිවගොස් දෙවැනි අය්යාට ‘මුකුත් වුනේ නෑ ඕයි..’ කියා කෝටුව පෙන්නුවෙමි. ඔහු මට සමච්චලයට හිනා විය. ‘ දාලා බලපං ඇගිල්ලක්..අහුවෙයි කරන්ට් එක..’ ඔහු කීවේ විහිලුවට බව මට තේරෙන විට මගේ කෑගිල්ලට අම්මා විත් මා බාබකිව් එකක් වන්නට පෙර කොස්සෙන් ඇගිළි පුරුකක් ඉදිමෙන තුරු ගැහුවේ මා බේරාගන්නටය. ඉන්පසු දෙවැනි අය්යාට එක අතක් නිල්වන තුරු ඒ කොස්සෙන්ම අම්මා ගැහුවේය. අම්මාගෙන් ගුටි කනු මා දැක නැත්තේ ලොකු අය්යා පමනකි. අනෙකා මාය. ගෙදර එවුනුත් පිට එවුණුත් ‘ මූ ඉපදුන දා සිට උබලාට කරදර’ යැයි කීම අම්මා මට ගුටි නොදෙන්නට හේතුව වන්නට ඇත. අද මම මගේ ජීවිතයේ සිව්වැනි දශකයත් පසුකරමින් සිටිමි. මා අද ඉන්නා තැන ඉන්නේ අම්මා මා ‘ගහලා – කරලා’ හදපු නිසා නොව සෙනෙහස දී ආදරය කල නිසාවෙනි.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

8 Responses to නුගේගොඩ

  1. Ajith Dharma says:

    දුක හිතුන මචන් මේක කියවනකොට.

    Like

  2. තමුසේ මේක ඉතාම නිර්ව්‍යාජ ලෙස ලියනවා. මේ ශෛලියට මම හරි ආසයි. ඒක යුනික්. ඔයා ගැන සමහරු මගෙන් අහනවා..මේ මගේ කවුරු හරිද කියලා. උඹ පිලිබඳ මට ආඩම්බරයක් තියෙනවා. ව්‍යාකරන දෝෂ හදාගන්න ලොක්කා.. මට නන,ලල බැහැ. දිගටම ලියන්න. මම රස විඳිනවා උපරිමෙන්.

    Like

  3. නෙදකිං මේ වදංතදවලට කමෙන්ට් කරන්න තියන අමාරුවක්

    Like

  4. atampahura says:

    මටත් ගැහුවනෙ අපේ මල්ලි මිටියකින් ඔලුව පැලෙන්ඩ

    Like

  5. atampahura says:

    මටත් ගැහුවනෙ අපේ මල්ලි මිටියකින් ඔලුව පැ ලෙන්ඩ

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s