ඩග්ලස්

stock-photo-happy-boy-looking-up-on-birch-tree-47726098වෙහෙසකර ගුවන් ගමනකින්පසු ජර්මනියේ ෆ්‍රැන්ක්ෆර්ට් නුවර කුඩා හෝටල් කාමරයක, පැය ගනනක සුව නින්දකින් පසු අද හවස හතරට විතර  නැගිට්ටේ බඩගින්නේ පෙලෙමිනි. බොහෝ වෙලාවට මා නින්දෙන් නැගිටෙනුයේ අධික ලෙස බඩගිනි වීමෙනි. ඒ හැම මොහොතකම වාගෙ මට හීනෙන් එක එක ජාතියේ කෑමවර්ග පෙනෙයි. වැඩි බඩගින්න වැඩි වැඩියෙන් කෑමජාති පෙන්වා මා නැගිට්ටවන්නේය. එහෙම වෙලාවට කෑමට ගෙදර බිස්කට් තොගයක්ම හැමතිස්සෙම ගබඩා කර ඇත්තේය. එහෙත් අද අමුතු දවසකි. සීතලද වැඩි නිසා බඩගින්න තවත් උග්‍රවෙයි. කරන්නට දෙයක්නැතිම තැන කලිසමක් ඇදගෙන පාරට බැස්සෙමි. ලගපාත කඩයක් තිබේ. බඩගින්න නිවාගත්පසු කඩය අයිනේ කුඩා ලමා උද්‍යානයයේ බන්කුවක වාඩි වී සෙල්ලම් කරන පොඩීවුන් දෙස බලා සිටින විට මට මගේ ලමා කාලය සිහිවීම නැවැත්විය නොහැකිවිය.

තාත්තාගේ රස්සාව හිටි හැටියේ නැතිවන කාලෙට අපව කබලෙන් ලිපට වැටෙන්නේය. එහෙත් අම්මා මේ සියල්ල දරාගෙන කෙසේ හෝ අප හයදෙනාගේ බඩවල් පිරවූවාය. හයදෙනා කීවේ මා දන්නා කාලයේ සිටම ලොකු අය්යා වෙන තැන්වල නතර වී සිටි නිසාය. බොහෝ වෙලාවල්වලට පොඩි අක්කා සහ මම ජයසින්හෙට ගොස් ගෙදර එන වෙලාවට ගෙදර අම්මා නැත. අපේ ආච්චී හා ගෙදර අප පොඩිකාලේ ඉදන් උන් ආච්චී කෙනෙකු පමණක් හිටියේය. ජයසින්හෙ සිට එනවිට ගස්ගෙඩි හා ඇදිහැස බිස්කට් කා බඩවල් පිරුණද ‘බත් බඩගින්න’ නිවෙන්නේ නැත. අක්කා කෙලින්ම කුස්සියට යන්නේය. ඇගේ මූණ කවදත් ඇඹුල්ය. ‘අම්මාකෝ’ ඊලග පැනයයි.  අම්මා කොහේ හෝ ගිහින් ඇත. ආච්චීට කියන්නට කරන්නට දෙයක් නැත. අක්කා ඇදුම් මාරුකර පොතක් අල්ලාගෙන සාලේ මුල්ලක අර කී ඇඹුල් මුහුනෙනි. මම තවමත් කොට කලිසමෙනි. එකල දැන් මා ‘පුරුදු’ කියනා දෙවල් ගැන ඒ තරන් තැකුවේ නැත. බොහෝ වෙලාවට මේ වගේ අවස්ථාවල මම ඉස්කෝලේ කලිසම පිටින් ගෙයි ඉස්සරහම ඇති අඹ ගහේ අත්තක් අත්තක් ගානේ මී පැණි වන් අඹ කඩමිනි. ආච්චී අක්කාටත් ගෙඩියක් දෙකක් ඉල්ලා මා පස්සෙනි. මා කවදාවත් ගෙඩිකඩාගෙන කපාගෙන ‘ලස්සනට’ කන්නේ නැත. මගෙත් ගහේ උසම අතුවල ඉන්නා වදුරු මාල්ලාගේත් වෙනසක් නැත. ගහෙන් බහින්නේ කම්මැලි වූ වෙලාවටය. මේ අඹ ගස මගේ බත්ගස විය. කවදාවත්ම ගෙඩි නොහැදුනේ නැති මේ අඹ ගස අපදෙල්කද ගෙදර හැරදා ජිවිතයේ පලමු වතාවට ‘අපේ කියා තැනකට’ ගිය පසු අඹ හැදීම නැතිවුනේය. එය අදටත් පුදුමයකි. මේ අඹ ගස පසුකලෙක ලී මඩුව සහිත ඉඩම් කොටස විකිණු පසු ගලවා දමන තෙක් හරිහමන් ගෙඩියක් ආවේ නැත.මේ අඹගස හරියට අපේ අම්මා, ආච්චී වැනිය. බැරිවී නැතිවී මියෙන තෙක්ම අප වෙනුවෙන් පමනක් වෙහෙසුනාය. ජීවය දුන්නාය. දෙල්කද ගෙදරට අප ආවේ 1980 විතරය. දෙල්කදින් අපි ගියේ 1989 විතරය, එතෙක් මේ පතාක අඹ ගස අපට හෙවන දුන්නේය. බඩවල් පිරෙව්වේය.
සමහර දවස්වල ගෙදරා විගස අක්කාද මාද බඩගින්නේ අඩන්නෙමු. එහෙමත් දාක ආච්චී කොහෙන්හෝ සත විසිපහක් රුපියලක් දී මා වනාත පාර මායිමේ ‘ඩග්ලස් අය්යාගේ’ කඩයට යවයි. ලී මෝලේ එක සහෝදරියක් හා විවා වී සිටි ඩග්ලස් අය්යා කුඩාතේ කඩයක් කලේය. ආච්චී මා යවන්නේ ලොකු ඇලුමිනීයම් කෝප්පයක් සමගය. එකල ලීටරයක් විතර ලොකු ඒ කෝප්පය පිරෙන්නට කහට ගන්නට සත පනහක් හෝ රුපියලක් ගන්නේය. ඩග්ලස් අය්යාට තේ මනිය සදහා ලී කුඩු ලිප් හදා දෙන්නේ මා උනත් ඔහු හැමදාම කහට දෙන්නේ මොකක් හෝ නෝක්කාඩුවක් කියමිනි. ඩග්ලස් අය්යා ලග ලොකු නය පොතක් තිබුණෙය.මෙහි අපේ අම්මාගේ නමද තිබුනේ මැද හරියෙනි. ඒ නය ගත් අයගේ අඩු වැඩි පිලිවෙලටය. අම්මාගේ නය සීමාව පැන්න පසු ඩගලස් අය්යාගේ සීමාවද පනී. ඒ කෝපය පිටවන්නේ මගෙනි. එහෙත් මගේ ඇහේ එක කදුලක් හෙල්ලෙන්නේ නැත. ඒ බැනුම් පුරුද්දට ගොසිනි. තේ ගොට්ට මිරිකා කහට තලියක් කෝප්පෙට දාන අය්යා ඉතුරු ටික පිරෙන්නට උනුවතුර වක්කරන්නේය. මේ විනාඩිය දෙකම ඔහුගේ බැණුම් තාත්තාට නොව අම්මාටය. අම්මා තාත්තා හදාගත්තේ නැතය කියා ඩග්ලස් අය්යා ඔහේ කියවයි. මේ ඔක්කොම අස්සේ මගේ ඇස ඤානකතා බෝතලයට බව මා නොදැක්කාට ඩග්ලස් අය්යා දනී. ‘අරන් පල එකක් ‘ ඒ අන්තිම වාක්‍ය අනිවාරයය. අහම්බයක් නොවේ. ඒ කාලේ මිනිස්සුන්ගේ හැටි එහෙමය.
තේ ජෝගුව පිච්චී පිච්චී වත්ත මැදින් අරන් එනවිට ඤානකතාව අවසානය. ඔබට හිතෙනවානම් මා බෙදාහදා ගෙන නොකෑ නරුම කොල්ලෙකු ලෙස එදා මගේ පොත්තට ඇලුණු බඩගෙඩිය මතක් කරගන්නා ලෙස ඉල්ලමි. කෙසේ හෝ අල්ලට සීනී හැන්දක් දාගෙන කහට තේ බී අම්මා එන තෙක් අපි මග බලා ඉදින්නෙමු. අන්තිමේ අම්මා එන්නේ දාදිය පෙරාගෙන එලවලු මල්ලක්ද ඇතිවය. බොහෝ වෙලාවට හන්දියේ ‘සායිබබාගෙන් ‘නිකන් ඉල්ලාගත් මාලු ඔලුවක්ද ඇතිවය. (අපේ පවුලට අදාල විශේෂ කෑම වට්ටෝරුවක් තිබේ,ඒ ගැන ඊලගට ලියමි.) සායිබබා මෙන් කොන්ඩය වැවූ හන්දියේ මාළු මුදලාලි ඒ දවස්වල මාළු ඔලු වික්කේ නැත.අද සුපිරි වෙලදසැල් වලද මාළු ඔලු විකුනන්නේය. අන්තිමේ දුම් ගගහා අම්මා අර ගෙනා එළ්වලු කලමනා ලෑස්තිකරනා විට කළුවර වැටෙන්නේය. එතකං අම්මාගේ බඩ හිස් බව මට දැන්හිතුණාට එකල එහෙම කල්පනා වුනේ නැත.එහෙම වුනා නම් ඤානකතාව මා තනියෙන් ගිලින්නේ නැත. එහෙත් ඒහෙම වූවත් ‘ ඔයා කන්ඩ ලමයො මගේ බඩ පිරිළා’ කියා අම්මා කියනු මිස වෙන දෙයක් ඇහෙන්නේ නැති බව නම් ඉදුරාම කියත හැක..

මේ කතාව දිග් ගැස්සෙනනිසා බඩගින්න ගැන තව ලියන්නට තබා ගනිමි.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

3 Responses to ඩග්ලස්

  1. අතීතය යනු වර්තමානයේත් අනාගතයේත් කොඳු නාරටියයි. එය අමතක නොවීම උතුම් ගතියකි. අනාගතයේ දිනෙක ඔබේ දරුවන් මේ කියවුවහොත් අදටත් වඩා එදින ඔවුන් ඔබට වඩ වඩාත් ආදරය කිරීමට පෙලඹෙනු ඇත. ජයෙන් ජයම වේවා!!!

    Like

  2. පරන පුරුද්දට අදටත් මට ඕන තරං බඩගින්නේ හිටිය හැකි

    Like

  3. maathalan says:

    මේක ලියන්න අරූගේ මලයා වෙන්න ඕනා අනිවාර්යයෙන්.. පුද්ගලයා අදාලා වන්නේ නෑ.. අරූ හිතවතෙක් නිසයි කීවේ.. බොහෝම රහයි..

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s